Propria w formacie pdf do pobrania

�

VERBUM DOMINI

L�ctio Ep�stol� be�ti Pauli Ap�stoli ad G�latas.

Gal 4:22-31.
Fratres: Scriptum est: Qu�niam Abraham duos f�lios habuit: unum de anc�lla, et unum de l�bera. Sed qui de anc�lla, sec�ndum carnem natus est: qui autem de l�bera, per repromissi�nem: qu� sunt per alleg�riam dicta. H�c enim sunt duo testam�nta. Unum quidem in monte Sina, in servit�tem g�nerans: qu� est Agar: Sina enim mons est in Ar�bia, qui coni�nctus est ei, qu� nunc est Ier�salem, et servit cum f�liis suis. Illa autem, qu� sursum est Ier�salem, l�bera est, qu� est mater nostra. Scriptum est enim: L�t�re, st�rilis, qu� non paris: er�mpe, et clama, qu� non p�rturis: quia multi f�lii des�rt�, magis quam eius, qu� habet virum. Nos autem, fratres, sec�ndum Isaac promissi�nis f�lii sumus. Sed qu�modo tunc is, qui sec�ndum carnem natus f�erat, persequeb�tur eum, qui sec�ndum sp�ritum: ita et nunc. Sed quid dicit Scriptura? Eiice ancillam et f�lium eius: non enim heres erit f�lius anc�ll� cum f�lio l�ber�. Itaque, fratres, non sumus anc�ll� f�lii, sed l�ber�: qua libert�te Christus nos liber�vit.

R. Deo gratias

Bracia: Napisane jest, ?e Abraham mia? dw�ch syn�w, jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej. Lecz ten, kt�ry by? z niewolnicy, wed?ug cia?a si? narodzi?, a kt�ry z wolnej, dzi?ki obietnicy. A jest to powiedziane przez alegori?: S? bowiem dwa przymierza. Jedno z g�ry Synaj, rodz?ce niewol?: i to wyobra?a Agar. Bo Synaj jest g�r? w Arabii i ma ??czno?? z tera?niejszym Jeruzalem, b?d?cym w niewoli z synami swymi. Ale Jeruzalem g�rne wolne jest i ono jest matk? nasz?. Napisane jest bowiem: Wesel si? niep?odna, kt�ra nie rodzisz, wo?aj i wykrzykuj, kt�ra nie znasz b�lu rodzenia, bo daleko wi?cej dzieci u tej, kt�ra by?a opuszczona, ni? u tej, kt�ra ma m??a. A my bracia, na wz�r Izaaka jeste?my synami obietnicy. Ale jak wtedy ten, kt�ry si? urodzi? wed?ug cia?a, prze?ladowa? tego, kt�ry by? wed?ug ducha, tak i teraz. C�? bowiem powiada Pismo: Wyrzu? niewolnic? i syna jej, bo nie b?dzie dziedzicem syn niewolnicy z synem wolnej. Przeto, bracia, nie jeste?my synami niewolnicy, ale wolnej. Kt�r? to wolno?ci? Chrystus nas obdarowa?.

Sequ�ntia ? sancti Evang�lii sec�ndum Io�nnem.
R. Gloria tibi Domine!

Ioann 6:1-15
In illo t�mpore: Abiit Iesus trans mare Galilae�, quod est Tiber�adis: et sequeb�tur eum multit�do magna, quia vid�bant signa, qu� faci�bat super his, qui inf�rmab�ntur. S�biit ergo in montem Iesus: et ibi sed�bat cum disc�pulis suis. Erat autem pr�ximum Pascha, dies festus Iud��rum. Cum sublev�sset ergo �culos Iesus et vid�sset, quia multit�do m�xima venit ad eum, dixit ad Phil�ppum: Unde em�mus panes, ut mand�cent hi? Hoc autem dicebat tentans eum: ipse enim sci�bat, quid esset fact�rus. Resp�ndit ei Phil�ppus: Ducent�rum denari�rum panes non suff�ciunt eis, ut unusqu�sque m�dicum quid acc�piat. Dicit ei unus ex disc�pulis eius, Andr�as, frater Sim�nis Petri: Est puer unus hic, qui habet quinque panes horde�ceos et duos pisces: sed h�c quid sunt inter tantos? Dixit ergo Iesus: F�cite h�mines disc�mbere. Erat autem f�num multum in loco. Discubu�runt ergo viri, n�mero quasi quinque m�lia. Acc�pit ergo Iesus panes, et cum gr�tias eg�sset, distr�buit discumb�ntibus: sim�liter et ex p�scibus, quantum vol�bant. Ut autem impl�ti sunt, dixit disc�pulis suis: Coll�gite qu� superav�runt fragm�nta, ne p�reant. Colleg�runt ergo, et implev�runt du�decim c�phinos fragment�rum ex quinque p�nibus horde�ceis, qu� superfu�runt his, qui manduc�verant. Illi ergo h�mines cum vid�ssent, quod Iesus f�cerat signum, dic�bant: Quia hic est vere Proph�ta, qui vent�rus est in mundum. Iesus ergo cum cognov�sset, quia vent�ri essent, ut r�perent eum et f�cerent eum regem, fugit �terum in montem ipse solus.

R. Laus tibi, Christe!

Onego czasu: Oddali? si? Jezus za Morze Galilejskie, czyli Tyberiadzkie. I sz?a za nim rzesza wielka, bo widzieli cuda, kt�re czyni? nad chorymi. Wszed? tedy Jezus na g�r? i usiad? tam z uczniami swymi. A zbli?a?a si? Pascha, dzie? ?wi?ty ?ydowski. I gdy Jezus wzni�s? oczy i ujrza?, ?e wielka rzesza idzie ku Niemu, rzek? do Filipa: �Sk?d kupimy chleba, ?eby ci posili? si? mogli?� A m�wi? to do?wiadczaj?c go, bo sam wiedzia?, co mia? uczyni?. Odpowiedzia? Mu Filip: �Za dwie?cie denar�w nie starczy dla nich chleba, by ka?dy z nich cho? troch? otrzyma?�. Rzek? mu jeden z uczni�w Jego, Andrzej, brat Szymona Piotra: �Jest tu jedno pachol?, kt�re ma pi?? chleb�w j?czmiennych i dwie ryby, ale c�? to jest na tak wielu?� Rzek? tedy Jezus: �Ka?cie ludziom usi???�. A by?o du?o trawy na onym miejscu. I tak usiad?o m??czyzn oko?o pi?ciu tysi?cy. Wzi?? tedy Jezus chleby i dzi?ki uczyniwszy rozda? siedz?cym; podobnie i z ryb, ile chcieli. A gdy si? nasycili, rzek? do uczni�w swoich: �Zbierzcie pozosta?e u?omki, aby si? nie zmarnowa?y�. Zebrali tedy i z pi?ciu chleb�w j?czmiennych nape?nili dwana?cie kosz�w z u?omkami, pozosta?ymi po tych, kt�rzy jedli. A ludzie owi, widz?c cud, kt�ry uczyni? Jezus, m�wili: �Prawdziwie jest to prorok, kt�ry mia? przyj?? na ?wiat�. A Jezus poznawszy, ?e zamierzali przyj??, aby Go porwa? i uczyni? kr�lem, oddali? si? znowu sam jeden na g�r?.

Homilia ?wi?tego Augustyna, Biskupa, Traktat 24. na Ewangeli? wg ?w. Jana

Cuda, kt�re zdzia?a? Pan nasz Jezus Chrystus, s? niezawodnie Boskimi dzie?ami napominaj?cymi ludzkiego ducha, aby z rzeczy widzialnych poznawa? Boga. Nie jest On tak? istot?, aby oczami m�g? by? widziany. Cuda Jego, kt�rymi rz?dzi ?wiatem ca?ym i ca?ym stworzeniem kieruje, poniewa? s? ci?g?e, nie s? cenione, tak i? prawie nikt nie uznaje przedziwnych i zdumiewaj?cych dzie? Boga objawiaj?cych si? w jakim? ziarnku. Tote? Pan w swoim mi?osierdziu zachowa? co? sobie, aby to uczyni? w stosownym czasie poza zwyk?ym biegiem i porz?dkiem natury, nie ?eby to by?o wi?ksze, lecz jako niezwyk?e, aby zdumiewa?o tych, na kt�rych codzienne cuda nie robi? wra?enia.